Helligdomsklipperne

Het kustpad van Rø naar Allinge-Sandvig volgt de ruwe noordkust van Bornholm over bijna vijftien kilometer — een route die zich nergens haast. Het terrein is overwegend gematigd: soms een smal pad tussen den en braamstruik, dan weer een open stuk boven de zee waar de wind vrij spel heeft. Het weinige hoogteverschil zegt weinig over het karakter van de route, want de kust is grillig, en het pad buigt mee met elke inham en elke rotspartij. Dit is een wandeling die loont voor wie graag kijkt — naar water, naar steen, naar de manier waarop licht op graniet valt.

Halverwege passeert het pad de [helligdomsklipperne], waar donkere granieten kliffen tot ruim twintig meter boven de Oostzee uitrijzen. Ze staan er al zolang mensen op dit eiland wonen, en ze zien er ook zo uit — massief, weerbarstig, licht bemosd op de plaatsen waar de zon niet bij komt. Het is een van die plekken waar je even stilstaat, niet omdat het in de gids staat, maar omdat het pad zelf je daar naartoe leidt en je eigenlijk weinig keus hebt dan te blijven kijken.

De route eindigt in Allinge-Sandvig, een tweeling van vissersdorpen die samen de noordwestpunt van het eiland markeren. Na bijna vier uur lopen voelt de aankomst verdiend, maar niet uitputtend — dit is een tocht voor de gestage wandelaar die de noordse kust wil proeven zonder bergschoenen of ambitie voor recordtijden. Ook op de fiets is het pad op veel plaatsen goed begaanbaar, al vraagt de smalle kustlijn soms wat geduld.

Vanuit het kleine haventje van Nørresand trekt deze rondtocht door een van de merkwaardigste hoeken van Bornholm — een eiland dat zich geologisch gezien eerder gedraagt als een uitloper van Scandinavië dan als Deens grondgebied. Het terrein is gevarieerd maar nooit uitputtend: smalle paden door laag struikgewas, stukken kustpad waar de wind vrij spel heeft, en hier en daar een klim over rotspartijen die vragen om enige oplettendheid. De route is prettig te lopen in een rustig tempo, en ook goed te rijden voor wie een breed-bandige fiets meeneemt — al zijn sommige passages smal genoeg om af te stappen.

Het hoogtepunt van de tocht is onmiskenbaar de passage langs de Helligdomsklipperne — de Heiligdomskliffen. Hier rijzen donkere granieten wanden tot meer dan twintig meter boven de Oostzee uit, gevormd door krachten die zich weinig aantrekken van de menselijke maat. Het licht speelt anders op dit gesteente dan je elders gewend bent: vroeg in de ochtend absorbeert het graniet bijna alle kleur, terwijl het in laagstaande middagzon oplicht met warme, grijsbruine tinten. De zee eronder is zelden rustig; zelfs op windstille dagen breekt er een lichte deining tegen de rotsbasis.

De rest van de rondtocht biedt een aangename afwisseling van bosrand en open kustlijn, met vergezichten die eerder kalm dan spectaculair zijn — en daardoor des te meer beklijven. Dit is een route voor wie even weg wil van het drukke Gudhjem, maar niet te ver wil gaan. Elf kilometer, iets meer dan drie uur onderweg, en genoeg ruimte voor een lange stop bij de kliffen zonder dat de dag er onder lijdt.